jueves, 7 de mayo de 2009

--A MUSICA EN GALICIA--


- ¿Cal é a diferencia entre a música popular e música folk?

La música popular es un conjunto de géneros y estilos musicales que, a diferencia de la música tradicional o folclórica, no se identifican con naciones o etnias específicas.

- ¿Qué grupos de música folk galega coñeces?

Milladoiro Doa Os Cempés Pallamallada Chouteira Na lúa A Quenlla Luar na lubre Fuxan os ventos Fía na roca Berrogüeto Brath....

- ¿Qué relación ten Dorothé Schubart coa música galega?
recolleu cancións tra
Dorothé Schubart desempeñaba desde 1971 a cátedra de harmonía e contrapunto na Academia de Música de Lucerna, en Suíza. Desde este posto desenvolvera unha intensa tarefa de investigación da música popular europea, dedicándose especialmente á zona dos Balcáns e do Cáucaso, así coma aos cancioneiros de Alemaña e de Francia. A partir deste material elaborou o volume “O Canto Popular en Europa”, que analizaba as formas que adoptaba a música do pobo ao longo do continente, e que foi publicado en 1978. Nese mesmo ano, durante as súas vacacións, a profesora Schubart visitou España, onde alguén lle indicou que “en Galicia había un folclore moi rico e que era un país moi atrasado e que aquí se podía traballar”, lembra. E acó chegou. Seguindo a súa vocación, comezou a súa colleita segundo entrou no país, polo Cebreiro. Os seus coñecementos sobre a cultura musical galega e sobre a nosa lingua eran mínimos, e axiña se fixo evidente que precisaba de alguén para comprender os temas e transcribilos, e deste xeito entrou en contacto con Antón Santamarina, catedrático de Filoloxía Galega en Santiago de Compostela.

- ¿Que é una zanfona?



Es un instrumento musical perteneciente a la familia de los cordófonos frotados, muy extendido en la música popular europea con numerosas variantes en distintas regiones y épocas.

- ¿E unha requinta?
A requinta é un tipo de frauta traveseira típica de Galicia, máis especificamente das Terras do Ulla. Naceu como instrumento de acompañamento de formacións típicas de música tradicional con gaita, bombo e tamboril. A súa construción é artesanal, e a madeira empregada adoita se-lo buxo, aínda que non é infrecuente atopar requintas doutras madeiras nobres, como o granadillo, ou doutras moito máis cativas como a hedra.


- ¿E unha palleta?

Unha palleta é unha lámina ou láminas situadas na embocadura de certos instrumentos de vento, cuxa vibración permite a emisión do son a través do aire producido polo intérprete.

As palletas están fabricadas con cana, madeira ou metal e existen modalidades que varían segundo o tipo de instrumento.

A denominada palleta batente ou palleta sinxela produce o son a través do roce co propio instrumento e consta dunha soa lámina.

Tamén existe a chamada palleta dobre, na que o son se produce a través do choque entre dúas láminas unidas.

Por último, tamén existe a chamada palleta libre, que vibra co paso do aire por unha abertura, que queda bloqueada poa propia lámina cando non existe columna de aire.



- ¿Qué quere decir un gaiteiro cando di “hai que mollar a palleta”?


Cando os gaiteiros queren beber


- Busca información sobre Berrogüeto, Luar na lubre, Milladoiro, Fuxan os ventos, Os Cempés e A Roda.

BERROGÜETO


Son siete músicos:
Anxo Pintos, Isaac Palacín, Quico Comesaña, Quim Farinha, Santiago Cribeiro, Guillermo Fernández y Guadi Galego.
El grupo de Berrogüeto (que significa "el grito de los oprimidos") inició su aventura musical hace más de 10 años (1996) con el propósito de ofrecer a la audiencia mundial algo que fuera diferente e innovador. Su primer álbum se llamó "Navicularia" y fue un éxito entre la crítica, incluso al año siguiente de su formación, Berrogüeto recibió el premio de la Asociación de la Crítica Alemana compartido con Ry Cooder.

LUAR NA LUBRE

Luar na Lubre es un grupo gallego de música celta.

  • Luar significa en gallego resplandor de la luna; lubre era una especie de bosque mágico para los celtas.

A lo largo de su carrera como formación musical ha difundido y valorado la cultura y música gallega, llevándola a lugares recónditos del mundo. Un gran amigo y propulsor de la música de Luar na Lubre fue Mike Oldfield, quien quedó enamorado del mítico tema "O son do ar" (El sonido del aire; compuesto por Bieito R. de LNL) y de las interpretaciones maravillosas de Rosa Cedrón. En 1992 Oldfield les propuso colaborar en su gira mundial, y de esta manera les llegó la fama internacional.

Los instrumentos que usan son: gaita gallega (y alguna que otra colaboración con uilleann pipe), acordeón diatónico, violín, flautas y whistles, chelo, guitarra acústica, bouzouki, pandereta, bohdran y percusiones; junto con la voz de la cantante portuguesa Sara Louraço Vidal, que entró para sustituir a la emblemática vocalista y violonchelista Rosa Cedrón, que decidió dedicarse a su carrera en solitario.

Luar na Lubre resalta la cultura gallega con temas tradicionales de la zona, aunque no se quedan fuera de las influencias celtas de países con tradición musical similar, como Irlanda, Escocia o la Bretaña francesa. Este grupo también tiene conciencia y compromiso social con la actualidad.

Desde 1986 el estilo y tendencias del grupo ha evolucionado mucho, refinando su sonido de estudio y consolidando la que es su mejor baza: el directo.


MILLADOIRO



Milladoiro es un grupo gallego de música folk, nacido a finales de la década de 1970 de la unión de la formación tradicional Faíscas do Xiabre con los músicos Antón Seoane y Rodrigo Romaní. Se forma en torno a una cultura ancestral y a la canción celta, recuperando la tradición y el sonido de instrumentos como la gaita, el clarinete, la ocarina o el bouzouki.

Su primer concierto fue el 15 de mayo de 1979 en el Colegio Salesianos de La Coruña (Galicia). Su versatilidad, demostrada no sólo en sus trabajos como grupo, sino en otras producciones y colaboraciones, les sirvió para ganar un Premio Goya en 1986 por la banda sonora original de la película La mitad del cielo, de Manuel Gutiérrez Aragón, así como diversos premios y reconocimientos oficiales de la Junta de Galicia (Premio Castelao 2004) y de otras organizaciones. Sin duda, Milladoiro es uno de los principales embajadores de la cultura gallega por todo el mundo, además de participar en el campo de la fusión e investigación de nuevas formas artísticas.

Discografía

  • 1979 - A Galicia de Maeloc;
  • 1980 - O Berro Seco;
  • 1982 - Milladoiro 3;
  • 1984 - Solfafría;
  • 1986 - Galicia no país das Marabillas;
  • 1987 - Divinas Palabras;
  • 1989 - Castellum Honesti;
  • 1991 - Galicia no Tempo;
  • 1993 - A Vía Lactea;
  • 1993 - A Xeometria da Alma;
  • 1994 - Iacobus Magnus;
  • 1995 - Gallaecia Fulgit;
  • 1995 - As Fadas de Estrano Nome (Directo);
  • 1999 - No confín dos verdes castros;
  • 1999 - Auga de Maio;
  • 2002 - O niño do Sol;
  • 2002 - Adobrica suite;
  • 2005 - 25;
  • 2006 - Unha estrela por guía;
  • 2008 - A Quinta das Lágrimas

Formación

En su formación original, Milladoiro estaba compuesto por:

  • Rodrigo Romaní: Arpa Celta, Guitarras, Bouzouki, Ocarina y Voz.
  • Xosé V. Ferreirós: Gaita, Oboe, Uillean Pipes, Whistles, Mandolina y Bouzouki
  • Nando Casal: Gaita, Clarinete, Whistles, Cromorno.
  • Xosé A. F. Méndez: Flauta Travesera, flautas de pico
  • Moncho García: Bodhram, Tamboril, Percusión.
  • Laura Quintillán: Violín.
  • Antón Seoane: Guitarra, Acordeón, Teclados.
FUXAN OS VENTOS

Aló polo ano 1972 un grupo de rapazas e rapaces, que cantan asiduamente no coro do seu colexio en Lugo, deciden formar un grupo de música folk sen máis intención que a de divertirse. O grupo faise chamar Folk 72 e, como tal, participa no III Festival As San Lucas de Mondoñedo (Lugo), un dos máis importantes do momento, en outubro do mesmo ano. Tras acadar o primeiro premio coa canción “Fuxan os ventos”, o grupo adopta ese título como nome próprio e comeza a realizar actuacións en colexios, festivais, aldeas e vilas, primeiro da provincia de Lugo e logo do resto de Galiza.

No ano 1973 Fuxan os Ventos participa no III Festival Ría de Ares, en Pontedeume, gañando novamente o primeiro premio. No 74 participa noutros certames en Ferrol e Madrid, acadando sempre o recoñecemento da crítica e da prensa especializada.

O seu repertorio, inicialmente formado por música folk universal e música popular galega, vai pouco a pouco inclinándose cara esta última, tanto na súa vertente estrictamente popular coma na de composición própria. O contacto coa realidade musical do país, a través das actuacións en núcleos rurais illados, fainos conscientes de que existe un riquísimo patrimonio cultural-musical descoñecido para grande parte da sociedade galega que cómpre dar a coñecer. As próprias actuacións en lugares e aldeas permítenlle ao grupo 'recoller' centos de cantigas que os vellos e vellas do lugar gardan na memoria e que irán incorporando ao seu repertorio. Paralelamente, a maduración persoal dos membros do grupo fainos conscientes da realidade socio-política galega e van adquirindo un compromiso cada vez maior, que se traduce na paulatina incorporación de cancións de denuncia desa realidade: poemas próprios e doutros autores e autoras son musicados polo grupo, sumándose deste xeito a outros colectivos que loitaban na mesma liña de oposición á dictadura e de reivindicación dun pobo, dun idioma e dunha cultura própria.


Fuxan os Ventos


Nestes anos a banda participa activamente na montaxe e representación dun espectáculo costumista-musical de nome ‘Galicia canta ó neno’, escenificación do xeito de vivir as festas do Nadal en Galiza. Recóllense panxoliñas, aguinaldos, cantos de reis, etc., e, durante os días de Nadal, represéntase o espectáculo por diversas aldeas, vilas e cidades do país. Nel participan, ademáis do próprio grupo, outras moitas persoas e colectivos. A produción percorre Galiza ao longo de varios anos.

Algunhas discográficas amosan interese polo traballo do grupo e, en 1976, asínase un contrato coa discográfica Philips-Fonogram por catro discos: Fuxan os ventos (1976), O Tequeletéquele (1977), Galicia canta ó neno (1978) e Sementeira (1978).

Nesta época, e por mor de múltiples factores (a edición dos discos, a televisión e, moi nomeadamente, a situación socio-político-cultural do país) increméntase dun xeito espectacular a actividade do grupo, que, sen deixar de facer actuacións nas aldeas e vilas do país, leva os seus cantos a Madrid, Catalunya, Euskadi, Lisboa, Bruxelas, París, Zürich, Brest e participa dous anos consecutivos (1978 e 1979) no mítico Festival Interceltique de Lorient (Franza).

En 1979 Fuxan os Ventos grava o seu cuarto disco (Sementeira, Philips-Fonogram) e prodúcese o auténtico boom musical do grupo: as súas actuacións multiplícanse tanto en Galiza como no resto do Estado (Madrid, Barcelona, Bilbao, San Sebastián...) e en moitas cidades europeas (París, Londres, Zurich, Bruxelas, Lisboa, Porto, Brest, Lorient...). Nos anos seguintes (1979-1985) o grupo realiza unha media de cen actuacións por ano e, en moitas delas, logra reunir miles de persoas, nun fenómeno só reservado até daquela a figuras de primeira fila.

En 1981 o grupo grava con Ruada o seu quinto disco, Quen a soubera cantar, nun intento de apoiar o primeiro selo discográfico galego.

Os compoñentes de Fuxan os Ventos foron variando dende os seus comezos por diferentes circunstancias, chegando a pasar polo grupo até trinta persoas. A comezos do ano 1983 prodúcese a última e definitiva modificación do grupo, abandonándoo dous dos seus compoñentes e incorporándose un trío de música tradicional. Isto vai repercutir nunha maior calidade nos arranxos e na interpretación do seu repertorio.

Desta nova etapa é fidel reflexo o sexto disco, Noutrora, gravado no ano 1984 con Fonomusic. Desde estes anos até 1989, o grupo segue co mesmo ritmo de traballo, aumentando as súas actuacións fóra de Galiza, abríndose a circuitos novos. Tocan en Durango (1983) nun Galeuzca musical; na Universidade Popular de Jaén (1985), ou no festival de Agapito Marazuela, en Segovia (1989), na que sería a súa última actuación pública.

Dende esa data até a actualidade, o grupo permanece inactivo de cara ao público, sendo a causa fundamental desta interrupción a imposibilidade de compatibilizar a actividade profesional de cada unha das persoas que o forman co tempo e dedicación que precisaba unha formación das características de Fuxan os Ventos. Só nalgunhas ocasións rompe o grupo o seu silenzo: en maio de 1993, para actuar na Festa Labrega de Láncara (Lugo) organizada polo Sindicato Labrego Galego (SLG) para celebrar a supresión da 'cota empresarial agraria', longa loita do mundo rural galego do que Fuxan os Ventos sempre se sentiu partícipe; e en maio de 1997, en Lugo, para celebrar o 25 aniversario da asociación Auxilia, coa que Fuxan sempre colaborou.

Esta actuación é fundamental para que o grupo se decida a preparar un novo traballo, que cristaliza nun disco que sae á rúa en abril de 1999: Sempre e máis despois (Fonomusic). O elepé, que producen os próprios membros de Fuxan os Ventos, componse na súa totalidade de pezas tradicionais tanto de recollida própria como tiradas de cancioneiros, e nel a riqueza de arranxos e a calidade interpretativa e de gravación consolida unha interesante evolución iniciada polo grupo no anterior disco (Noutrora), que sen deixar de ser tradicional e sen abandonar o seu timbre característico, integra instrumentos, sons e técnicas actuais.

No 2002, Fuxan os Ventos edita o seu último traballo discográfico até a data, Na memoria dos tempos, con romances e melodías de cancioneiros tradicionais. O disco serviu tamén para reivindicar a memoria dun feito que non debe repetirse nunca máis: a catástrofe do Prestige, participando tamén nos concertos expansivos que se realizan en todo o país.

En 2007 participan no proxecto colectivo Pelo Gato 24, e en agosto dese mesmo ano actúan no Festival de Pardiñas (Guitiriz) cun pequeno repertorio, facendo o pregón-presentación da Feira de Artesáns. A repercusión desta actuación e a satisfacción do grupo ao reencontrarse co público son decisivas para facer Terra de Soños.

Na actualidade, os compoñentes de Fuxan os Ventos son Carme Vázquez, Xoán L. F. Saavedra, Tereixa Novo, Alfonso Fernández, Moncho Díaz, Maruxa Fociños, Antón Castro, Xosé Vázquez e Pedro Lucas.

OS CEMPÉS

Comezaron como tantos outros grupos: no instituto, nos recreos e faltando a algunha clase para poder tocar ás agochadas ou non tanto. Carlos Zaera e Óscar Fernández, collían o acordeón e a gaita e soñaban musicalmente, non cos ditames da música pop e rock que invadían os institutos, senón co patrimonio musical da terra, como facía daquelas Milladoiro ou Fuxan os ventos. Dez anos despois, Carlos xa non está aquí para ver que o pé que avanzou con aquel soño de estudante deu lugar aos "Os Cempés" que acaban de presentar o seu cuarto disco "Moe a moa".

Este nadal as tendas de músicas ofrecían entre os seus títulos un directo moi directo. Era "Moe a moa" o cuarto e último traballo de "Os cempés". Gravado no Auditorio de Castrelos en Vigo o pasado 26 e 27 de setembro, o novo traballo amosa un camiño xa iniciado en "Circo Montecuruto" pola formación. Con "Moe a moa" continúan a darlle máis protagonismo ao esquema clásico do rock&roll que arrola os ritmos da música tradicional galega. "Moe a moa" inclúe tamén as incorporacións de José Piñeiro e Cabe García á batería e á guitarra eléctrica que imprimen unha nova dirección no camiño emprendido anos atrás por Carlos Zaera e Óscar Fernández.

O primeiro pé
Foi en 1983 cando Carlos Zaera e Óscar Fernández decidiron cumprir co seu soño adolescente e crear un grupo no que puideran facer sonar o seu acordeón e a súa gaita emulando a "Milladoiro", "Gwendal", "Bleizi Ruz", "Fuxan os ventos"... grupos que estaban a manter e a actualizar o patrimonio musical dos seus pobos. Foi así como naceron "Os Panxolos" que uniu aos dous amigos e que foi a semente de "Os Cempés".

Anos máis tarde, en 1988, liados por Antón Varela, cunha furgoneta, escasos medios e catro pesos no peto iniciaron unha viaxe a Saint Chartier, do que volveron co público metido entusiasmado e un par de galardóns que deron azos ao grupo.

Segundo pé
Foi así como entraron no grupo Beto Niebla, Pablo e Serxio Ces, tamboril, voz, pandeireta e bombo. É neste momento cando o quinteto pasa a chamarse pola primeira vez "Os Cempés" e comezan unha nova singradura que dura até hoxe.

1995 é un ano importante para o grupo por bos e malos motivos. Foi nese ano cando editaron o seu primeiro disco "¡¡Opa iii!!" que tivou moi pouco callado en Galiza, aínda que non en circuítos europeos. E precisamente, vendo os créditos dese primeiro e curioso traballo (porque foi gravado en directo) figura o artesán Antón Vamonde como único gaiteiro. Precisamente foi nese ano, e xusto antes da súa edición, cando Carlos Zaera fina nun accidente de tráfico.

"¡¡Opa iii!!" forma, xunto co segundo traballo "Capitán Re" a primeira etapa musical dos Cempés. Caracterizada por interpretar temas tradicionais (as pezas de autor chegan da man de Óscar Fernández) presentan un son que recorda ao das verbenas da aldea, aos pasodobres, en resumidas contas, un estilo musical que serve como unha maneira de loitar para manter a tradición viva.

Terceiro pé...
Tras a xira do segundo disco os músicos Pablo Cés e Beto Niebla deciden abandoar a formación. Un feito que obriga a un replantexamento interno do grupo, que pronto encontra o seu novo camiño coa incorporación do baterista Toni do Jaz, que chega dos ambientes roqueiros ferroláns. Nace así "Circo Montecuruto", que é o segundo disco de estudo, terceiro da formación, que contou coa presenza de Uxía Pedreira, Pancho Álvarez ou os Metais Preciosos.

No entanto, resulta curioso esa forma de reinventarse a si mesmos. E dicimos reinventarse pola nova polifonía creada cos clarinetes, saxos e da batería sen perder a mesma materia prima que os fai característicos: as mazurcas, os pasodobres e as xotas. Os Cempés volvían amosar que era posíbel escoitar e ver a música de sempre desde un punto de vista diferente.

"Circo Montecuruto" non tiña un nome casual. O terceiro traballo tiña algo de circo, que era o que achegaba a outra nova incorporación do momento, o baixo eléctrico de Óscar Painceiras.

... e os "Cen-pés"
Con todo este longo percorrido Os Cempés abren o 2004 con "Moe a moa", un novo traballo que marca un punto máis neste camiño iniciado hai dez anos, con pés diferentes, con pegadas de diferente calado, son e duración, mais sempre co mesmo obxectivo: tocar para manter a tradición viva.


A RODA

BIODISCOGRAFÍA

A Roda naceu dun grupo de amigos que se xuntaban a cantar arredor dunha mesa redonda na taberna, de aí o nome.


Era este un banquete festivo ao carón do viño, nunha época e nun país onde convivía esta tradición tabernaria cos efectos da normalización, que comezaban a dar resultados tamén no eido musical, eido que precisaba ter representación tamén no ámbito da cantiga de taberna. Estes feitos, xunto ao carácter estritamente popular das cantigas galegas que cantaba A Roda, así como da imperiosa necesidade de elaborar un repertorio discográfico de tipo tradicional que reflectise a realidade socio-musical na súa dimensión tabernaria, conseguiron atrae-la atención dunha multinacional discográfica, que neste caso aproveitou o feito de ter unha unidade móbil desprazada en Galiza para gravar un primeiro álbum do grupo, que tivo que artellar todo un repertorio para esta gravación en poucos días, así como artellar unha definitiva e posterior formación en relación ao directo. O carácter ou organigrama daquela formación primixenia, e daquel xermolo tabernario queda de manifesto na rúbrica, a modo de declaración de principios, que figura na contraportada deste mesmo álbum, no que se declara xa o ánimo e a intención de pasalo ben, sen máis concesións que o divertimento e como non que non falte o líquido elemento, que tamén ten o seu espazo neste caso acudindo ao refraneiro popular, todo un manifesto de aprofesionalización por tanto.

Este álbum, que incluía cancións como Pousa, pousa; O andar miudiño ou O gato, conseguiría o Premio da Crítica Galega un ano máis tarde. Foi un éxito de vendas, nun intre de transición política e cultural, que en contrapartida tamén cumpría ser normalizado e normativizado para establecer definitivamente o xénero da cantiga popular.

Produto disto, o grupo acadou un recoñecemento e sona en todo o territorio galego e alén das súas fronteiras. Este éxito provocou que axiña chegase o seu segundo LP, titulado FALEMOS GALEGO, no que se incluían as coñecidas Foliada do Celta e Falemos galego; e posteriormente aparecería o terceiro LP, PRA OS AMIGOS, na liña dos anteriores.

Dende a súa primeira gravación, A RODA viviu un ir e vir constante por tódolos lugares da nosa xeografía, asemade viaxou aos Centros Galegos na Emigración (Venezuela, México, Panamá, Arxentina, Gran Bretaña, Bélxica e outros), onde sempre gozaron dunha boa acollida e recoñecemento.


Despois dunha longa paréntese sen gravar, aínda que se seguían a realizar actuacións en directo, chegou no 1990, o seu cuarto LP, OS MARIÑEIROS, no que aparece a picaresca e retranqueira cantiga Os bistéqueles. Nesta época, entre outubro do 1990 e xuño do 1991, foi o grupo máis votado pola audiencia galega no programa MIRADOIRO.

O seu quinto traballo discográfico, titulado EU TEÑO UN COMPADRE, apareceu no ano 1992. Este disco, xa na era do dixital, significa un punto de inflexión na traxectoria da formación, que renovada e baixo outra dirección, achégase ao eido da composición, tanto musical como literaria, como acontece coa musicación do poema de Fermín Bouza Brey: Eu teño un compadre (que dá título xenérico ao disco), ou ben a incursión no eido da canción autógrafa, que se exemplifica na música e letra de A gaivota.

Posteriormente, no ano 1993 aparece o seu sexto traballo, A RODA RODANDO, escolma ou escolla dos éxitos da formación.

O 24 de febreiro do 1995, a Institución ORDE DA VIEIRA tivo a ben nomear A RODA como mellor conxunto de canción popular galega e galardoou ao grupo cun diploma e a Vieira de Prata á calidade artística. Nese mesmo ano aparece OS QUINTOS, no que se establecerá o organigrama do conxunto musical que informará as obras futuras, diversificado ou bifurcado basicamente en cantiga de autor (textos relativos a personalidades representativas das nosas letras ou ben textos autógrafos) e cantiga tradicional ou popular, xénero vencellado a formación dende o seu berce, e, como é de colixir, inescindible do seu repertorio, tanto discográfico como referente ao directo.


Ademais dos premios antes mencionados, A RODA tamén conta no seu haber, entre outros, cunha Huaca de oro recibida en Panamá no 1994, outorgada á formación en consideración á súa bagaxe musical, así como en recoñecemento do feito de ser un dos poucos grupos galegos convidados a tocar alí. Cómpre mencionar tamén o Premio Luar á Traxectoria Profesional.

As últimas gravacións da formación son: LEMBRANZAS (1995) disco recopilatorio. NA BRANCA NOITE (1996), disco que supón unha homenaxe á gran tradición que ten o xénero da panxoliña, así como á importancia que acadou este xénero no conxunto do cancioneiro popular galego e na literatura galega en xeral. ONDE GALICIA É PORTUGAL (1998). R.C. CELTA - A RODA (1999). AÍ O VÉN (1999), disco publicado e editado en colaboración co Xacobeo 99, no que se inclúen dúas cancións autógrafas que A RODA realiza con motivo do mencionado evento. Estas dúas cancións atópanse tamén no recente O SON DO CAMIÑO (2004). Por último cómpre facer mención da recente edición especial que realiza La Voz de Galicia, baixo a colección Son de Galicia do disco PRA OS AMIGOS

Na actualidade o grupo A Roda, ademais de conserva-la esencia que caracterizou ao grupo dende o seu berce e de mante-los presupostos do seu xermolo, roda e xira baixo o obxectivo común de non limita-la súa creatividade e inspiración, agroma a necesidade de chegar onde nunca antes chegara, e zumega entre as súas madeiras a intención de facer unha Roda igual de redonda pero máis grande e totémica, se isto é posible.






- Escribe o nome de 2 gaiteiros galegos e 2 gaiteiras.

GAITEIROS- Budiño, Carlos Nuñez.
GAITEIRAS- Susana Seivane, Cristina Pato.

- ¿Cal é a diferencia entre folk progresivo e folk tradicional’
O folk progresivo utilizase musica de raiz galega e mesmo instrumentos, pero engádense instrumentos non folclóricos como o violin, baixo electrico, bateria...

O folk tradicional basease en instrumentos tradicionais como a gaita , a zanfona, a pandeireta, o bombo...


- Busca o nome de 2 festivais folk galegos.
Festival Folk de Ortigueira
Festival Intercéltico do Morrazo

- Busca información sobre o galjazz (jazz en Galicia) e sobre o trío Abe Rábade.


Desde a década dos 80 vense facendo jazz en Galicia de moi diversas formas , en directo e en vivo con formacions pioneiras como Outeiro, Clunia jazz, Dina 4, Maz Gómez, Xacobe Martinez, Andres Rivas....
Creanse escolas como a Escola estudo dirixida por Suso Atanes, Drops de Kin García e Andrés Rivas , A escola de Miguel Guerra en Pontevedra e o seminario de jazz de Pontevedra de Abe Rábade e Paco Charlín.
Existen en Galicia importantes clubs de jazz como Clavicémbalo en Lugo, Filloa en A Coruña, o Latino en Ourense, Dado-Dadá en Santiago o La Negra Tomasa en Vigo.


*ABE RÁBADE*



abe rábade trío





Abe Rábade _ piano e composición,Nelson Cascais _ contrabaixo e Bruno Pedroso _ batería son os integrantes actuais deste grupo formado en 1996.A banda recibiu en 2000 o 2º Premio no Concurso Internacional de Grupos de Jazz de Getxo (Euskadi). O directo desa noite conforma o debut discográfico do trío: Babel de Sons (2001) (Paco Charlín, contrabaixo e Ramón Ángel Rey, batería).Abe Rábade foi galardoado en 2001 co Premio Tete Montoliú ó Pianista Revelación en España, concedido por SGAE.En 2002, o grupo lanza o seu segundo traballo discográfico, Simetrías (Paco Charlín, contrabaixo e Ramón Ángel Rey, batería). No 2006 ve a luz o seu disco máis recente, Playing on Light (Paco Charlín, contrabaixo e Bruno Pedroso, batería).O repertorio da formación é maioritariamente orixinal, abarcando os máis diversos estilos jazzísticos.

jueves, 2 de abril de 2009

*NEW AGE *




O movemento New Age naceu a finais dos anos 60, a partir doutras músicas como o rock sinfónico, a psicodelia, e a mestizaxe das distintas músicas e culturas de Oriente e Occidente.
Imos investigar un pouco…
¿Qué músicas influiron na creación desta música?
O rock sinfónico , a música tecno ¿Cales foron os seus precursores?
Peter Gabriel, Brian Eno, Kraftwerk, Mike, Oldfield, Pink Floyd,etc....
¿Onde nace?
En Alemaña

¿A qué debe o seu nome?

O seu nome ven dos títulos das cancións inspiradas na ciencia ficción e nos temas siderais e metafísicos.

¿Qué tipo de música é? ¿Relaxada ou estridente?
Relaxada
¿Cales son as súas características?
Se caracteriza por unir en un único ser la naturaleza y la música, utiliza sons da natureza, sensibilidade.
¿Qué instrumentos utiliza?
Instrumentos electrónicos e instrumentos doutras culturas (campá dril-bu, tambor tonggu, xilófono gambang, tambor con marco, tambor reloxo de area,frauta policana,sitar) ¿Qué te suxire?
Paz e tranquilidade
¿Qué relación ten coa música cósmica e a chamada World Music ou Música étnica?
A música cósmica é o inicio do new age. Busca información sobre Pink Floyd, Vangelis, Enya, Philiph Glass, Michael Nyman e Jean Michel Jarré.

Pink Floyd*


Pink Floyd foi un grupo británico de música rock. Foron dos primeiros en producir videos e películas musicais a partir dos seus traballos. Nos 70 foron un dos grupos que máis discos vendeu en todo o mundo e foron pioneiros no terreo do son do rock progresivo.

Integrantes

  • Syd Barrett (compositor, vocalista e guitarra líder), de 1965/1968
  • Roger Waters (compositor, vocalista e baxista; ocasionalmente guitarra), de 1965/1985.
  • David Gilmour (compositor, vocalista e guitarra líder), de 1968/-
  • Richard Wright (tecladista, ocasionalmente compositor e vocalista), de 1965/-(a súa membresía estivo interrumpida de 1979 a 1987).
  • Nick Mason (baterista, percusionista, ocasionalmente compositor e vocalista), de 1965/-.
  • Bob Klose (guitarra líder), 1965

Oríxes

Pink Floyd naceu o 5 de xuño de 1964 a partir dunha banda anterior que empregou distintos nomes, (Sigma 6, T-Set, Megadeaths, The Screaming Abdabs, The Architectural Abdabs e The Abdabs), chegando a denominarse The Pink Floyd Sound, para quedarse posteriormente en The Pink Floyd e finalmente só Pink Floyd, publicando o seu primeiro disco en 1967. O nome proven de dous músicos de blues, Pink Anderson e Floyd Council.

Os compoñentes orixinais de Pink Floyd foron: Syd Barrett, Bob Klose, Richard Wright, Roger Waters e Nick Mason. Syd Barrett dominaba a composición influido polo rock psicodélico e o rock surf, o que propiciou a saída do grupo de Bob Klose, máis próximo ao jazz.

O Comezo

En 1967, despóis de varias sesións instrumentales e presentacións en vivo, principalmente na taberna U.F.O., deciden elaborar o seu primeiro disco The Piper at the Gates of Dawn.

En 1968, Syd Barrett comezou a facerse cada vez máis impredecible e os espectáculos do grupo foron resintindose cada vez máis. Por tal motivo, o grupo chamou ao amigo de Barrett e tamén músico David Gilmour, para asistirlo na guitarra e voces. Barrett compuxo a maior parte do primeiro álbume do grupo The Piper at the Gates of Dawn de 1967 e unha pequena parte do segundo álbume A Saucerful of Secrets de 1968. Pouco a pouco a figura de Barrett fíxose cada vez máis ausente, ata que finalmente deixou de participar nos traballos có grupo. Os demáis compoñentes sempre o recordarían con afecto e chegarían a dedicarlle cancións coma "Wish You Were Here" e "Shine on you crazy diamond". Desta forma comezaron a compoñer e liderar o grupo Gilmour e Waters.



*Vangelis

Evangelos Odyssey Papathanassiou [Ευάγγελος Οδυσσέας Παπαθανασίου], más conocido como Vangelis, es un famoso teclista y compositor de música electrónica, que nació el 29 de marzo de 1943 en Volos, Grecia.

Entre sus obras más conocidas destacan las partituras originales para las películas Carros de fuego (ganadora del Oscar a la mejor banda sonora en 1981), Blade Runner (1982), y 1492: La conquista del paraíso (1992).

Su música se caracteriza por el uso de sintetizadores y ocasionales instrumentos acústicos para crear atmósferas de sonido envolvente, en un tono generalmente grandioso y solemne. No es sencillo enmarcar su música dentro de un género en concreto, aunque es habitual que se le incluya entre las filas de las llamadas Nuevas Músicas, o de forma más amplia como músico clásico contemporáneo. En cualquier caso, la diversidad y complejidad de la obra contenida en su discografía hace difícil su catalogación como artista puramente New Age.

Aunque algunos de sus trabajos más conocidos pertenecen al mundo de la música de cine y televisión, Vangelis ha logrado reconocimiento tanto por sus bandas sonoras como por sus discos de estudio. Entre sus obras se encuentran, además, varias creaciones para obras de teatro: Elektra (1983), Medea (1992), Las troyanas (2001), The Tempest (2002). También ha compuesto para ballet: R. B. Sque (1983), Frankenstein: Modern Prometheus (1985), The Beauty and the Beast (1986).

Desarrolla una carrera paralela como pintor, habiendo realizado varias exposiciones internacionales. Su aportación a diversos proyectos de interés cultural le han afianzado como una personalidad de considerable peso mediático, especialmente en Grecia.

En su honor, la Unión Astronómica Internacional dio su nombre a un asteroide: (6354) Vangelis.



*Enya





Enya, nacida el 17 de mayo de 1961, seudónimo de Eithne Patricia Ní Bhraonáín (AFI: /ˈɛnʲə pəˈtrɪʃə nʲiː ˈvˠɾˠiːn̪ˠaːnʲ/), es una cantante irlandesa de música New Age. El seudónimo Enya es una anglicización (adaptación a la fonética y la ortografía inglesa) del nombre femenino irlandés Eithne. En su última aparición en público se la presentó como Enya Brennan, (usando su apellido como sus hermanos sin el prefijo O' irlandés).

nicios musicales en Clannad

Enya nació en Gweedore, condado de Donegal, Irlanda, en el seno de una familia de músicos; era la sexta de nueve hermanos (Máire, Ciarán, Pól, Deirdre, Léon, Bartley, Olive y Bridin). Junto a sus hermanos Pól, Ciarán, su hermana Moya Brennan, y sus tíos gemelos Noel y Padraig Duggan formaron en 1968 la banda An Clann As Dobhar, la que se renombró Clannad en 1970. Nicky Ryan era su manager y productor. Él no se solía llevar bien con Ciarán, el hermano de Enya. En 1982, Ciarán hizo que Nicky abandonara el puesto de manager. Esto empeoró las relaciones de Ciarán con Moya y Pól, pero Enya se demostró más molesta, y abandonó la banda. Enya y Moya se apoyaron mutuamente al inicio de las carreras en solista de cada una. Primero le llegó el turno a Enya.

Separación de Clannad

En 1982 se unió a Nicky y su esposa, la letrista y escritora Roma Ryan con la intención de componer bandas sonoras para películas. La idea consistía en que Enya componía y cantaba, Roma era la arreglista de las letras y Nicky era el mánager. Enya lanzó su primer EP en 1984: Touch Travel. Sólo destacan dos canciones: An Ghaoth Ón Ghrian, una melancólica tonada de Enya, y Miss Clare Remembers, la cual recompuso 4 años más tarde para incluirla en su álbum Watermark. Al año siguiente consigue su primera oferta de trabajo:The Frog Prince. Enya compuso dos canciones que cantó, The Frog Prince y Dreams, junto a Charlie McGettigan, y una que sólo compuso: A Kiss By The Fountain. Las demás canciones fueron compuestas por Enya y cantadas por otras personas. Dos años más tarde, en 1987, Enya es llamada por la BBC para componer la música de su documental, The Celts. En 1987, lanza su primer álbum ENYA, que le valió el reconocimiento en todo el Reino Unido y Estados Unidos, donde consigue un disco de platino. En los siguientes 3 años el álbum llegaría a todas partes del mundo.

Éxito internacional

El reconocimiento internacional se lo ganó el álbum Watermark, que sentó el esquema general que iban a seguir todos sus discos. Salió al mercado en 1988. Su popular tonada Miss Clare Remembers, reapareció en el álbum. Uno de los acompañamientos más populares es el de Orinoco Flow. Su disco ganó 4 discos de platino en Estados Unidos y Reino Unido, pero en Australia, le fue mejor, ya que ganó 5 discos de platino. El disco alcanzó 13 discos de platino.[cita requerida]

En 1989 graba su segundo EP, 6 Tracks, el cual se modificó en 1998 para conmemorar el 10º aniversario de su primer álbum. Más tarde graba el EP Oíche Chiún, en el cuál hace popular su Oíche Chiún (traducción de la canción Noche de Paz al irlandés). En 1990, sale su 4º EP, 3 Tracks, similar a 6 Tracks










*Philiph Glass



Philip Glass (Baltimore, 31 de enero de 1937) es un compositor estadounidense de música minimalista. Nació en Baltimore y de niño estudió flauta en el conservatorio Peabody. Más tarde asistió a la escuela de música Juilliard, donde empezó a tocar casi exclusivamente el piano.


Ya en los años 90 Philip Glass adquirió fama universal. Asimismo, su música durante todo este periodo se ha alejado cada vez más del minimalismo y de sus planteamientos personales iniciales para llegar a posturas más comerciales y llenas de clichés «glasianos», como sus característicos arpegios o transiciones tonales.

*Michael Nyman


Michael Nyman (nacido el 23 de marzo de 1944) es un pianista, musicólogo y compositor minimalista británico, conocido sobre todo por las obras escritas durante su larga colaboración con el cineasta británico Peter Greenaway.
Nyman (que estudió con el académico Thurston Dart, experto en música barroca en el King's College de Londres) se ha inspirado frecuentemente en Música antigua en sus composiciones para los largometrajes de Greenaway: Henry Purcell en El contrato del dibujante y El cocinero, el ladrón, su mujer y su amante,El piano Heinrigh Ignaz Franz von Biber en Zoo (A Zed & Two Noughts), Mozart en Conspiración de mujeres (Drowning by Numbers) y John Dowland en Prospero's Books.
Su popularidad se disparó después de componer la banda sonora de la galardonada película de Jane Campion El piano (1993). La película no fue nominada por la Academia a pesar de haberlo sido por la Academia Británica y para el Globo de Oro. Ha compuesto bandas sonoras para muchos otros filmes, la gran mayoría de ellos obras de autores independientes europeos. Sus pocas incursiones en la composición de bandas sonoras para Hollywood han sido Gattaca, Ravenous (con Damon Albarn) y The End of the Affair.



*Jean Michel Jarré


Nace el 24 de agosto de 1948 en Lyon, Francia. Hijo de France Pejot y el destacado compositor de bandas sonoras, Maurice Jarre (Doctor Zhivago, Lawrence de Arabia, Ghost y El Club de los Poetas Muertos, por mencionar algunos). Sin embargo, debido al trabajo y a la posterior separación de sus padres, Jarre no fue muy influenciado por las ideas de Maurice. A la edad de cinco años comenzó sus primeras clases de piano, y junto a su madre frecuentaba el club de Jazz más popular de París, "Le Chat qui Pêche" donde conoció al destacado trompetista Chet Baker.
Más adelante se integró al "Grupo de buscadores musicales", liderado por el maestro Pierre Schaeffer, quien cultivaba en sus alumnos la idea de que se podía componer música con cualquier objeto o instrumento. Así experimentó en diversos frentes: Su primera banda de rock, "The Dustbins", donde era vocalista y primera guitarra; sus primeros singles, "La Cage", "Erosmachine", "Hypnose", "Happiness is a Sad Song"; colaborando con otros artistas, componiendo música para comerciales de televisión, películas e incluso para la ópera de París, con su trabajo "AOR". En fin, su camino lo llevaba para muchos lados en pos de descubrir su orientación definitiva

jueves, 26 de marzo de 2009

HIP-HOP

---el hip hop---


---Unha música que pouco a pouco abriuse camiño e que agora moitos siguen...qué sabemos do rap...




- ¿Qué é o rap ou o hip-hop?

*La mezcla rítmica de versos y poesía; es uno de los elementos principales de la cultura hip hop.




- ¿Hai algunha diferencia entre eles?




*Se recomienda el uso del término hip hop para referirse la cultura y el uso de rap para referirse a la música




- ¿Onde xorde e cando?


*1960s, el Bronx, Nueva York




- ¿Qué é o breakbeat?


*Es una técnica de creación musical que se compone de un break, una porción de canción escogida por sus características rítmicas expresivas, que se combina formando un beat, que el disk jockey repite de forma rítmica creando una instrumental.




- ¿E o breakdance?


*El Breakdance (también conocido por B-boying ), es un estilo de baile urbano que forma parte del movimiento de la cultura Hip Hop surgido en las comunidades afroamericanas de barrios como el Bronx o Brooklyn de Nueva York a comienzos de los años 1970. Es posiblemente el estilo de baile más conocido dentro del Hip Hop.
El Breakdance forma parte de los llamados cuatro elementos de Hip Hop, siendo los otros el MCing (o rapping), el DJing(o turntablism) y el Graffiti.




- Busca información sobre Afrika Bambaata.
*Está catalogado un pionero dentro del nacimiento del hip hop. Afrika fue uno de los DJ de la escena neoyorquina (South Bronx en especial) de finales de los setenta.

En 1977, inspirado en DJ Kool Herc, Bambaataa empezó a organizar 'block parties' en South Bronx, convirtiéndose en uno de los mejores DJ. Los miembros de Zulu Nation se dividían a su vez en diversas formaciones intercambiables con nombres como Soul Sonic Force o Cosmic Force, y Bambaataa, apoyado en esta infraestructura, participó en batallas de DJs celebradas en el Bronx, contando con la ventaja de poseer una amplísima colección de vinilos, lo que le valió el apodo de "Master of records".




- ¿Qué é un rapper?



*Persona que canta o baila rap.(rapero en inglés)




- ¿A qué se chama turnablism?



*Es el arte que transforma el turntable y lleva al extremo las posibilidades tecnicas, creativas y musicales que ofrece un tocadiscos.




- ¿Qué é o electro funk?



*Genero de musica electronica directamente influenciado por el uso de tr-808




- ¿E o scratch?




*En música, se llama así una técnica utilizada por los DJs de hip-hop y música electrónica, que consiste en mover un disco de vinilo hacia adelante y hacia atrás sobre el plato del tocadiscos para crear un efecto parecido al de rayar el disco y que, bien utilizado, ayuda a construir ritmos y frases melódicas.




- ¿Qué é o gangsta-rap?

*El Gangsta Rap es el sub-género de la música rap en el que las letras dan más importancia a las historias de gángsters y drogas. Es principalmente un subgénero temático, que se plasma en diferentes subestilos musicales de la música rap.




- Busca información sobre Public Enemy, Ice Cube e Los violadores del verso e SFDK.




*Public enemy es un grupo de música hip hop de Nueva York, Estados Unidos.




Miembros




Chuck D (Carlton Ridenhour)
Flavor Flav (William Drayton)
Professor Griff (Richard Griffin)
DJ Lord




*Public Enemy lanzó su primer álbum en 1987, titulado "Yo! Bum Rush the Show". Este álbum no obtuvo un enorme éxito, pero hizo que Public Enemy se hiciera conocido en diferentes lugares, siendo conocidos por canciones como "You're Gonna Get Yours", "Miuzi Weights a Ton", "Public Enemy No. 1", y la que da título al álbum "Yo! Bum Rush the Show". La mayoría de canciones eran rapeadas por Chuck D, quien poseía rapidez, aunque para muchas personas, su voz desafinaba. Terminator X hacia pequeñas apariciones de solo, ya que se encargaba más del sampleo; y Flavor Flav participaba poquísimo, a excepción de Too Much Posee, la única canción que canta sólo.




*Ice Cube




Ice Cube (nacido como O'Shea Jackson el 15 de junio de 1969 en Los Ángeles, California) es un rapero y actor americano. Comenzó su carrera como miembro del polémico grupo de gangsta rap N.W.A. y posteriormente lanzaría su exitosa carrera en solitario en la música y en el cine. En los últimos años, su carrera como actor ha sido el centro de su vida, aunque no ha descuidado para nada el rap. Está considerado como uno de los iconos y figuras más influyentes en la industria del hip hop, particularmente por su rap intrépido y enfadado, y por tocar temas políticos y raciales en sus letras.




*Los violadores del verso




Son un grupo de rap de Zaragoza. Formado por Hate (también llamado Sho Hai) (Sergio Rodríguez, MC), Kase-O (Javier Ibarra, MC), Lírico (David Gilaberte, MC) y R de Rumba (Rubén Cuevas, DJ y productor). Su manager es José Ramón Alconchel.




La primera referencia que existe de los 4 raperos colaborando juntos y autodenominándose Violadores del Verso, ocurre en la maqueta de Gangsta Squad [formado por Lírico (MC) y Brutal (productor y DJ)] Es tan solo un aviso, aunque existen tanto en la segunda maqueta de Kase-O, como en la de Bufank [formado por Juez (productor), R de Rumba (productor y DJ) y Hate (o Sho Hai) (MC), ya colaboraciones de los que serían los componentes de Violadores del Verso.
En 1998 aparece su primer trabajo profesional, un EP de 6 cortes con el titulo de "Violadores del Verso". En este disco se dan las primeras y únicas producciones conocidas de Lírico. Tiene como colaborador a FranFuethefirst.




*SFDK




SFDK, siglas de Straight From Da Kranny, que más tarde por decisión del grupo pasaría a ser Siempre Fuertes De Konciencia, es un grupo de rap sevillanos formado por Zatu (Saturnino Rey, Mc) y Acción Sánchez (Óscar Sánchez, Dj).




Zatu y Acción Sánchez se conocieron en el instituto a principios de la década de los 90, donde decidieron unirse para formar un grupo de hip hop, al que le dieron el nombre de SFDK, acrónimo de "Straight from The Corner" (Directamente Desde El Rincon) lugar que hacia referencia al sitio donde se enconcontraban en el instituto, que posteriormente pasaría a "Siempre Fuertes De Konciencia", con el cual comenzaron a editar su primeras referencias musicales sacando tres maquetas entre 1993 y 1996.En 1997, Zona Bruta decide apostar por SFDK con la edición del maxi ("Llámalo como lo quieras", 1997), su primera referencia profesional, que dos años más tarde se materializó con la presentación de su primer LP (Siempre Fuertes, 1999). A pesar de las escasas ventas que obtuvo "Siempre Fuertes", Zona Bruta les concedió más margen permitiéndoles editar su segundo LP ("Desde los chiqueros", 2000), que tampoco obtuvo gran respuesta por parte del público en número de ventas (escasas 5000 copias vendidas), pero que permitió convertirlos en unos de los referentes del hip hop en español debido a la contundencia de su directo.

jueves, 26 de febrero de 2009

OSCARS 2009

OSCARS 2009












Películas nominadas a la mejor banda sonora.Cuáles fueron?Quién fue su compositor? Cuál fue la canción principal?



(Alexandre Desplant )EL CURIOSO CASO DE BENJAMIN BUTTON
(A.R. Rahman)SLUMDOG MILLIONAIRE
(Danny Elfmann) MI NOMBRE ES HARVEY MILK
(Thomas Newman)WALL-E
(James Newton Howard) RESISTENCIA



Quién ganó?



Slumdog Millionaire





Busca en el youtube y escucha la ganadora. Qué te parece?
Va muy acorde con la película con sonidos típicamente indios.

jueves, 12 de febrero de 2009

*O Rock*

O ROCK
1. Quen lle deu nome o rock?

O termo rock and roll

2. Cal era a base desta música?

O rythm and blues, que foi o padre do rock.

3. No ano 1959 rexorde unha corrente musical como resposta a un goberno volcado nas campañas bélicas. Cal é? Escribe o nome de dúas figuras representativas e cales eran os temas das súas cancións.

A era do rock acabou en 1959, coa morte de Buddy Holly, Chuck Berry, Bo Diddley no caldeiro e Elvis facendo a mili en Alemaña, haberia que agardar a que a semente prendese en Inglaterra e voltase no 1964 en forma de British Invasion para que o rock se convertese na plétora de variedades musicais co que o asociamos hoxe.

4. Nos anos 60 aparecen os "rapaces bos" e os "rapaces malos". Quen era quen? Busca información sobre eles: características da súa música, integrantes, discografía e curiosidades.

En google so me aparece o meu propio blog...

5.Que se entende por música chicle?

Cancions americanas sinxelas, repetitivas e comerciais.

6.E por música surf? Cales son os seus representantes?

Con el término “música surf” se denomina a un género derivado del rock and roll de los años 50, nacido en California a principios de los 60.

Los principales representantes de este tipo de música fueron Link Wray con temas como “Rumble”, “Jack the ripper” o ” Ace of spades”, Duane Eddie con temas como “Rebel rouser” o el famoso “Peter gun theme”, inmortalizado años después por los Blues Brothers, The Fireballs, Lonnie Mack, Bob Diddley, Santo and Johnny, a los que se les podría sumar otros artistas importantes de la época que alguna vez habían hecho algún instrumental como por ejemplo Eddie Cochran o Chuck Berry.

7.Busca información sobre Simon and Garfunkel.

E un dúo musical norteamericano formado por Paul Simon e Arthur Garfunkel. Coñecéronse mentres estudaban no instituto en 1957 e alí formaron o grupo Tom and Jerry, que tiña como canción senlleira "Hey Schoolgirl". Xa como Simon and Garfunkel o seu primeiro álbum "Wednesday Morning, 3 A.M" (1964) pasou desapercibido ata que o produtor, Tom Wilson tivo a idea de engadir guitarras eléctricas a un dos temas do álbum e relanzalo, o dúo saltou, pois, á fama en 1965 con "The Sound of Silence". A súa música foi banda sonora do filme que foi mítico para toda unha xeración, The Graduate e que lles deu fama mundial. Cun novo estilo emparentado co folk Simon and Garfunkel estiveron entre os artistas máis populares dos sesenta con cancións como "Mrs. Robinson," e "Bridge over Troubled Water". Despois da súa ruptura en 1970 eles xuntáronse en varias ocasións, a máis coñecida foi o concerto de Central Park, que axuntou a 500.000 persoas en 1981.

8.Que tipo de música facían The Who e The Doors?

Rock and roll.

9. Nos anos 70 xorden o rock sinfónico ou progresivo. Cales son as súas características. Escribe un grupo representativo.

El rock sinfónico es un estilo musical surgido a partir de mediados de los sesenta que pretende explorar nuevos caminos musicales, mediante la combinación creativa de elementos de la música docta (o mal llamada musica "Clasica"), la psicodelia y el hard rock.

Los Beatles.

10.Que se entende por Glam rock? Escribe un representante.

El glam rock, también conocido como glitter rock, es un género musical nacido en Gran Bretaña, cuyo apogeo tuvo lugar entre 1971 y 1974. Su nombre es un apócope de la palabra “glamour”.

11.Busca información sobre ABBA.

ABBA fue un grupo sueco de música pop, el de más éxito en su país y en Europa, de notable significado dentro del pop y el grupo de más éxito comercial de la década de 1970,que saltó a la fama tras triunfar en el Festival de la Canción de Eurovisión 1974, activo entre los años 1972 y 1982.
El cuarteto estaba formado por dos parejas sentimentales: Benny Andersson con Anni-Frid Lyngstad (mejor conocida como Frida) y Björn Ulvaeus con Agnetha Fältskog. El nombre "ABBA" es un acrónimo formado por las primeras letras del nombre de cada miembro (Agnetha, Björn, Benny, Anni-Frid).
ABBA ganó popularidad internacional empleando melodías pegadizas, letras simples y su sonido propio, caracterizado por las armonías de las voces femeninas y el "muro de sonido", un efecto musical creado por el productor Phil Spector. Al crecer su popularidad, el grupo viajó por Europa, Australia y Estados Unidos, al mismo tiempo que se ocupaban de sus familias y de grabar álbumes. Sus grabaciones tuvieron un gran impacto musical, lo que los llevó a convertirse en los artistas más exitosos de su compañía discográfica (Universal Music Group)



12. Que define o son discoteca. Escribe un representante.


Estilo de música de finales de los 80, representante individual de Donna Summer y The Bee Gees. O son discoteca son ritmos iguais e monótonos.


13. Cómo es la música punk? Escribe un grupo representativo.


Es un género musical dentro del rock que emergió a mediados de los años 1970. Se caracteriza en la industria musical por su actitud independiente y amateur. En sus inicios, el punk era una música muy simple y cruda, a veces descuidada: un tipo de rock sencillo, con melodías simples de duraciones cortas, sonidos de guitarras amplificadas poco controlados o ruidosos, pocos arreglos e instrumentos, y, por lo general, de compases y tempos rápidos.


14. Nos anos 80 rexurde o pop, e en contraposición o punk xorde no Reino Unido a música..........Cales son as súas características.


A musica Nova Ola. Caracterizase pola sua sinxelaza.



15. Escribe as características do heavy metal e 4 grupos representativos.



Caracterizase por ritmos potentes logrados mediante la utilización de guitarras distorsionadas, baterías con doble bombo doble pedal, y bajos pronunciados.


16. Nos anos 90 destacan:........... Escribe un grupo ou cantante representativo de cada estilo.

O rap - destaca Eminem

Hardcore- Thursday

Rock Alternativo - The Cure

Pop-Rock-Tricky Maxinquaye

Metal- black sabbat

jueves, 8 de enero de 2009

*--A Ópera----*




A ÓPERA


1. Que é unha ópera?
É unha obra teatral eneteiramente musicada, na que se cantan todos os papeis.
2. Cales son os nomes dos "Tres tenores"? E cales son as súas tesituras?
Plácido Domingo, José Carreras y Luciano Pavarotti. Son tenores

3. Como obra escénica e musical, que elementos precisa?
Escenario,vestiario,decorados...Pero tamén orquestras,cantantes,coro e pode que ata unha compañía de ballet.

4. De que se encargan o director de escena e o director musical? E o rexedor?
Director musical- Se encarga de todo o relacionado coa interpretación instrumental e vocal.
Director de escena- Se encarga de toda parte teatral.

5. Explica as partes das que pode constar unha ópera: Obertura, aria, recitativo, coro e intermedios.

OBERTURA- É a primeira parte dunha ópera, é unha peza ideada para a orquestra.
ARIA-É unha pasaxe melódica cantada por un solista, acompañada pola orquestra.
RECITATIVO-É una declamación musical, unha especie de falar cantado que se emprega para que avanze o argumento.
CORO-É unaha peza para un grupo numeroso de cantantes ao que cada vez se lle foi dando máis importancia e que interven para facer comentarios.
INTERMEDIOS-Son pezas instrumentais de corta duración que se intercalan entre partes c antadas ou entre distintos actos.
6. Por que se consideran "curmás da ópera" a balada ópera, a ópera bufa, a zarzuela e o singspiel?

Porque todas son próximas á ópera pero utilizando para facer avanzar á acción a palabra falada en vez do recitativo, como fai a ópera.
7. Onde e cando naceu a ópera?

Naceu en Florencia no ano 1600

8. Cal é a primeira que se conserva?

Eurídice de J.Peri

9. Recordas algo do Orfeo de Monteverdi do que falamos o ano pasado?

Monteverdi foi o compositor que deu o paso definitivo para a creación da ópera, coa súa obra Orfeo en 1607.


10. Cal é a diferenza entre a ópera seria e a ópera cómica? Escribe un compositor e obra de cada unha delas.
Ópera seria-> Caracterizada por tratar personaxes e temas mitolóxicos e históricos, pero sobre todo polo predominio das arias. Compositor: Carlo Broschi "Farinelli", Obra: Angelica e Meodoro.

Ópera cómica-> Caracterízase por tratar temas da vida cotiá, xeralmente cómicos, utilizando melodías de sabor popular, con poucos cantantes e cunha pequena orquestra. Compositor: G.B.Pergolesi, Obra: A serva padrona.



11. No século XVIII produciuse unha reforma deste xénero, levada a cabo por Gluk. En que senso?

Denunciou os excesos barrocos iniciando unha reforma operística. Reformou o libreto, ao que a música debía servir debía servir para realzar o texto e non utilizalo como excusa para cantar.
Suprimíronse todos os adornos vocais e o coro adquiriu unha gran importancia.

12. Cales son as características da ópera romántica?


O público estaba namorado das voces, sobre todo das agudas, ata o extremo de que ás veces o único que importaba nunha ópera eran os exhibicionismos vocais.
Foi a época do bel canto, caracterizado pola beleza da melodía e a axilidade na vocalización. O mundo da ópera viuse influenciado polo realismo
13. Busca información sobre Verdi.


Biografía: Compositor de ópera italiano, cuyas obras están consideradas entre las mejores de la historia de la ópera. Nació el 10 de octubre de 1813 en Roncole, estado de Parma, que por entonces se encontraba bajo el gobierno francés. Hijo de campesinos analfabetos, estudió música en la vecina ciudad de Busseto donde encontró unos protectores en los esposos Barezzi. Cuando en 1832 fue rechazado por el conservatorio de Milán a causa de su juventud y de que "sus ejercicios no mostraban especiales aptitudes para la música", entró como discípulo del compositor milanés Vincenzo Lavigna. Volvió a Bussetto en 1833 como director de la Sociedad Filarmónica.
A la edad de 25 años Verdi volvió a Milán. Su primera ópera Oberto conde de San Bonifacio se estrenó en 1839 en La Scala con escaso éxito. Su ópera cómica Un giorno di regno (Un día de reino, 1840) fue un fracaso y Verdi, ya afectado por las muertes recientes de su mujer Margarita Barezzi y de dos de sus hijos, decidió abandonar la composición. Pero al cabo de un año el director de La Scala logró convencerlo para que escribiera Nabucco (1842). Esta ópera que escribió en menos de tres meses, causó gran sensación, ya que el tema de la cautividad de los judíos en Babilonia fue considerado por el público italiano como una alusión a la oposición al gobierno austriaco en el norte de Italia.
Poco a poco fue imponiéndose la costumbre de aclamar a Víctor Manuel como rey de Italia al decir "Viva Verdi" ya que el nombre del compositor era un acrónimo de la frase "Vittorio Emanuele Rè d'Italia". A estas óperas siguieron I Lombardi alla prima crociata (1843) y Ernani (1844), ambas de gran éxito. De las 11 óperas siguientes sólo Macbeth (1847) y Luisa Miller (1849) se mantienen en el repertorio actual de ópera. Rigoletto (1851), Il trovatore (1853) inspirada en El Trovador del escritor español Antonio García Gutiérrez y La Traviata (1853), que supusieron su consagración, se encuentran entre las óperas más populares de todos los tiempos.
Las óperas que Verdi escribió en su madurez, entre las que se encuentran Las Vísperas Sicilianas (1855), Simone Bocanegra (1857) Un ballo in maschera (1859), La forza del destino (1862) y Don Carlo (1867), muestran una gran maestría en la caracterización musical y una mayor preponderancia del papel orquestal. Aida (1871), también de este periodo y probablemente la ópera más popular de Verdi, fue un encargo del virrey de Egipto para celebrar la inauguración del Canal de Suez y su estreno se produjo en El Cairo. Tres años después Verdi compuso su obra no operística más importante el Réquiem (1874) para conmemorar la muerte del novelista italiano Alessandro Manzoni (aunque existía una versión del Libera me en memoria de Gioacchino Rossini, fallecido en 1868). Entre las composiciones no operísticas de Verdi cabe citar la cantata dramática Inno delle nazioni (1862) y el Cuarteto para cuerda en mi menor (1873) así como un TeDeum, compuesto a los 85 años y otras obras religiosas.
A la edad de 70 años después de un silencio de 13 años después de escribir el Requiem Verdi compuso tal vez su mejor ópera, Otello (1887), con un libreto que el compositor y libretista italiano Arrigo Boito había adaptado hábilmente de la tragedia de William Shakespeare. A continuación compuso su última ópera Falstaff (1893), igualmente adaptada por Boito de la obra de Shakespeare y considerada como una de las mejores óperas cómicas. Verdi falleció el 27 de enero de 1901 en Milán. La obra de Verdi destaca por su intensidad emocional, sus melodías armónicas y sus caracterizaciones dramáticas. Transformó la ópera italiana, que hasta entonces utilizaba argumentos tradicionales, libretos anticuados y enfatizaba la parte vocal, para crear una entidad musical y dramática unificada. Actualmente sus óperas se encuentran entre las más representadas en todo el mundo.

14. En que consistiu o verismo de finais do século XIX? Quen foi o seu representante?

O movemento literario (realismo) que pretendeu incorporar argumentos da vida real cheos de emocións comúns da xente humilde e mesmo ás veces brutais , na ópera recibe o nome de verismo.

O principal representante foi G.Puccini que recibiu as influencias de Verdi.


15. Que ocorreu en Alemaña con Weber? E Wagner?


Weber foi o pai da ópera nacional alemana e Wagner foi o creador dunha nova concepción da ópera como obra de arte total que engloba todas as demais artes.



16. Escribe o nome de 5 compositores nacionalistas de ópera e as súas obras.


Smetana- A noiva vendida

Zoltan Kodaly- Hary Janos

Scott Joplin- Tremonisha

Manuel de Falla- La vida breve

Borodin- O príncipe Igor